Poems - Creativity in Words

Let be what may be
Butterflies in the attic
or butterfly suicide…

What counts is the splatter on the wall
the proof of freedom
the evidence of breaking free

the conversion of colors
is what resembles
revolution of the mind and body

white to black
black to red
red to green
green to blue

let the skies judge the earth
and angels judge mankind
for that is how it should be

Angels never came down
there’s no one here to hang around
but if they knew you at all
then one by one they would;
Angels would fall

I only left heaven
because I came
to know you
I’m a disturbed Angel
whispering deadly whispers
and I wonder:
“How did I ever
survive without you?”

And now I want to
feel your breath on my shoulder
hear your whispers in my ear
embrace your touch on my skin

To change.
One verb describes it all.
No matter what you rearrange,
you can’t escape the fall.

The fall is determinant,
can you control the flow?
Or is it permanent,
a one-way trip down below.

Take a risk,
take the blow,
format your harddisk,
but backup what you know.

No matter how small or how big,
a change is a change.
It’s like your last gig,
you don’t know what you’ll get in exchange.

A change in my life,
where the future is blank,
I’ll just see where I’ll arrive,
and hope I’ll increase in rank.

I am who I am,
nothing more nothing less.
If less then nothing is what I am,
my existence will be more then nothing..

However bizarre,
whatever I obsess.
Even from afar,
I am aboding.

The nothingness inside,
the emptiness of bitterness.
For all I am,
is a mortal made of flesh.

I hereby abide,
to not being actionless.
I won’t condemn myself,
to being unflesh.

Geen gedachte houdt me meer warm,
ik oog kalm,
maar zoek verkoeling in verhitte situaties,
of barst uit,
bijna vulkanisch,
als ik magma uitspuug,
explosies van emoties

Heb de dunne lijn tussen liefde en haat laten vervagen,
ik ben van haat gaan houden omdat liefde me is gaan haten,
Liefde is je ego op zij zetten en delen met je naaste,
zij zette mij op zij,
en ik ging van stapel verliefd naar diep in verdriet,
liefde proeft bitter op mijn smaak pupillen

De lamp gaat uit,
was ik een van de geesten die haar wensen niet kon vervullen.
uit frustratie kan ik het van een berg brullen,
ik zit eerder verrot,
terug getrokken in een grot,
om het helvuur dat me niet kan verwarmen,
ik vind geen troost meer in de streling van heilige handen,
hier droogt de duivel mijn tranen