Poems - Creativity in Words

Ik denk aan je,
die keuze is aan mij.
Doorsta de pijn,
het leven is nog niet voorbij.

Ik wil veranderen,
misschien door jou.
Ik wil van alles,
maar géén spijt of géén berouw.

Ik wil je vertrouwen,
wil met je praten.
Maar ik hoor de tranen in m’n stem,
wil alleen geen vragen open laten.

Ik kan niet meer nadenken,
leg me erbij neer.
Ik wil aardig zijn,
nooit geen twijfels meer.

Ik zit hier alleen in mijn kamer.
Ik kijk om me heen maar zie geen hamer.
Ik draai een keer rond, en nog een keer.
Ergens loopt er een hele grote beer.
Ik denk na… Au, lukt niet.
Dan zie ik een grote ronde biet.
Violen tot je er sterretjes van ziet.
Al die vragende voornaamwoorden op krediet.
Elk cadeau dat je krijgt,
Verwacht of onverwacht, maar je zwijgt.
Maar als varkens konden denken,
Zouden ze de sint wat schenken.
Wijn in een glas,
Een banaan in een bos,
Net zo dun als vlas,
Een konijn loopt los.
Prullenbak,
Als een zak in een vak vol kak op je dak met een gans die zegt: gak.
En hij beschadigd je lak als een mak lam op een bergkam met een hak.
Ik ga maar eens slapen.
En om mijn rijm te sluiten: dregaken.

Als bananen konden praten,
en vliegtuigen konden zwemmen,
wat zou er dan gebeuren met de vergeet-mij-nietjes?
Zouden zij paarden worden? Of koalabeertjes?
Niemand zal het weten, behalve de kroketten.

Een vap om te vappen,
te vappen op een vap,
gevapt door de vap.
Vapvapvapvapvap!
Wat nou? Wou je een vap?!

Soms denk ik: blub.
Maar niemand weet het, want ik denk het.
Behalve wanneer ik het zeg,
maar meestal weten ze het dan nog niet,
want het is zo allesomvattend dat het zo kort is,
dat het voorbij is voordat het tot iemand kan doordringen.
Behalve voor degenen die er hun heil in hebben gevonden.
Alleen zij begrijpen: blub.