“Waar wind je je nou zo over op? Het is toch maar een spelletje?”

Degenen die dat zeggen snappen er dus echt helemaal niets van. Dit is het meest foute wat je kunt zeggen tijdens een wedstrijd. Gisteravond heeft Nederland verloren. Het geweldige, onverslaanbare Nederland. Zelfs het ‘B-team’ was niet te kloppen. Hier was echter geen spoortje meer van te bekennen, we lieten ons gewoon afslachten.

En dan is zo’n wedstrijd behoorlijk frustrerend. Vooral als er iemand naast je zit die zegt dat het maar een spelletje is en een ander die zit te zingen dat de vlaggetjes eraf gaan…

Voetbal is niet zomaar een spelletje, voetbal geeft hoop, voetbal brengt het hele land samen, iedereen is elkaars vriend. Voetbal brengt onze vaderlandsliefde naar boven: “Wij zijn Nederland en wij kunnen de hele wereld aan!”.

Dit gevoel was extra versterkt na de eerste 3 wedstrijden en het was gisteravond dan ook een flinke domper. En niet alleen wat voetbal betreft, maar vooral de hele sfeer eromheen. Het is afgelopen, we gaan naar huis. Het hele EK mag ons gestolen worden. Straks zal er in heel Basel geen spoor van de 100.000 Nederlands meer zijn. Het feest is voorbij, er is niets meer om voor te feesten.

En het ergste van alles is dat iedereen nu gaat roepen: “Ik zei het toch!”. Alsof zij er nooit in geloofd hebben. Nederland is van Van Basten gaan houden en had er weer alle vertrouwen in na die 3 wedstrijden. Nu dat ongegrond blijkt te zijn vallen mensen weer terug in hun nuchtere pessimisme, of ‘de realiteit onder ogen zien’ zoals zij het noemen.

Ik wil nog wel mijn respect aan Edwin van der Sar betuigen, de beste speler van het Nederlandse elftal, een van de beste keepers van de wereld. Een man die nooit een dag down is. Ik vind het zonde dat zijn laatste toernooi op deze manier afgelopen is.

Op naar het WK 2010.

Related posts:

1. Voetbal als lichtpuntje in donkere tijden
2. Kampioenuh!!
3. Frustraties