The Name of the Wind van Patrick Rothfuss is echt een heel goed boek. Als je van fantasy boeken met een goed verhaal houdt mag je deze niet missen.

Het verhaal begint een beetje vaag met aan de ene kant een man, genaamd Chronicler, die eerst overvallen wordt door een groep soldaten op zijn reis ergens naartoe, en aan de andere kant een man, genaamd Kote, die een bar runt in een klein dorpje waar hij elke avond dezelfde 5 vaste bezoekers krijgt.

Na de overval op Chronicler gebeurt er niet veel bijzonders: hij vervolgt gewoon zijn reis te voet. Bij Kote gebeuren er echter vreemde dingen: er komt een zwaar gehavende man binnen die beweert aangevallen te zijn door demonen. Kote besluit daarop ‘s nachts op die demonen te gaan jagen. Iedereen heeft zijn eigen perceptie over een demoon, vaak misverstanden. Kote heeft er echter vaker mee te maken gehad zoals later zal blijken.

Tijdens zijn jacht komt hij Chronicler tegen en bij terugkomst in de bar blijken de mannen elkaar te kennen. Kote herkent Chronicler als de beroemdste schrijver van die tijd en Chronicler herkent Kote als Kvothe, het onderwerp van vele verhalen en mythes. Chronicler overtuigt Kvothe zijn verhaal te vertellen en vanaf dat moment begint het echte verhaal pas.

We beginnen bij een kleine Kvothe die leeft bij troepers, mensen die rondtrekken, muziek maken en voorstellingen geven. Het blijkt dat Kvothe hoogbegaaft is: hij leert snel, gedraagt zich relatief volwassen en is nieuwsgierig als de pest.
Op een dag arriveert Abenthy bij de troep, een oude man die niets anders doet dan tegen zijn ezels schelden. Deze man heeft echter veel kleurenlampen en alles wat met licht te maken heeft bij zich en dit kunnen ze goed gebruiken bij de voorstellingen. Maar Abenthy is niet zomaar een oude man, hij is een Arcanist, of zoals wij het zouden noemen: een tovenaar.  En magie heet hier geen magie, maar sympathie. De schrijver heeft een briliant magiesysteem verzonnen die ik nu niet verder ga beschrijven want dan zou ik nog enkele honderden regels nodig hebben.

Van het een komt het ander en uiteindelijk wordt Kvothe onderwezen door Abenthy. Hij leert het bestaan van een universiteit speciaal voor arcanisten, maar dat je daar alleen binnenkomt als je echt heel goed bent. En toevallig is Kvothe heel goed. Kvothe zit echter met een dilemma want hij wil zijn troep niet in de steek laten. Abenthy leert in een dorp een leuke vrouw kennen en daar blijft hij achter als de troep vertrekt.

Dat zal de laatste reis zijn die de troep van Kvothe maakt. Vanaf dat moment bestaat het leven van Kvothe alleen nog maar uit overleven. Je wordt meegezogen in een sleur van emoties, de diepte- en hoogtepunten wisselen elkaar rap af en je moet jezelf lostrekken van de bladzijden om nog te kunnen stoppen met lezen.

Dit is boek 1 van een trilogie en het boek is dan ook veel te snel afgelopen aangezien boek 2 en 3 er nog niet zijn. Zoals gewoonlijk wachten wij weer af.

No related posts.