Tijdens het werk aan de postkantoorbalie vandaag kwam er een oude man die vroeg of ik het me nog kon herinneren dat ik hem twee weken geleden heb helpen zoeken naar een kaartje voor iemand. Zijn gezicht kwam me wel bekend voor maar ik wist niet meer wat voor kaartje hij bedoelde.

Ik zei zoals gewoonlijk ja en na een tijdje meepraten herinnerde ik me weer dat het om een ‘welkom thuis’ kaartje ging. Het was een vrolijk gesprekje. Toen ik echter vroeg of het kaartje goed overgekomen was sloeg de stemming plotseling om. De man vertelde dat het kaartje voor een vrouw was (misschien zijn vrouw), maar dat die na thuiskomst meteen weer weg ging en dat alles dus voor niets was. Hij had ook een bloemetje en cadeautje enzo gekocht.

De man begon toen te huilen. Ik schrok me het apelazerus en had geen flauw idee wat ik met de situatie aan moest. Ik zei dus maar niets en wachtte tot de man weer bedaard was. Ik ben er maar niet verder op ingegaan en nog steeds aangeslagen vertrok de man.

Ik had erg met hem te doen ook al wist ik niet precies wat er aan de hand was. Hij zei dat ze gezegd hadden dat alles goed zou komen toen de vrouw terugkwam. Maar blijkbaar dus niet en is ze weer weggegaan. Wat hij met dat weggaan bedoelde weet ik niet precies. Het zou in de zin van ‘op reis gaan’ kunnen betekenen, maar ook opgenomen worden in een ziekenhuis of iets dergelijks.

Waarschijnlijk zullen we het nooit weten. Ik weet ook niet of ik het wel wil weten.

No related posts.